Kökün yaddaşı, ömrün andı:
Bu gün, 13:02. Yazar: Semsi
“101 Ağbabalı” silsiləsindən
Həyat elə bir mürəkkəb kitabdır ki, onun səhifələrini çevirdikcə keçmişin acı izləri ilə gələcəyin ümidləri arasında körpü qurduğumuzu görürük. Bəzən bir insanın ömür yolu, bir nəslin yaşadığı fəlakətlərin, itirilmiş yurdun və yarımçıq qalmış arzuların canlı abidəsinə çevrilir. İnsan özünü doğulduğu anla deyil, ruhunda daşıdığı köklərin, genetik yaddaşın ona miras qoyduğu o böyük, lakin kədərli tarixçə ile dərk edir. Bu, sadəcə bioqrafik bir hekayə deyil, həm də köklərindən qoparılsa da, yenidən o torpağa qayıtmaq üçün mübarizə aparan, yaddaşını, ləyaqətini və elinə-obasına olan borcunu bir ömür boyu çiynində daşıyan bir şəxsiyyətin – Nuru Hüseynqulu oğlu Əhmədovun qələbə və faciələrlə dolu həyat səyahətidir.
Bu dəfə sizə deportasiya dalğasının, repressiyanın qanlı caynaqlarında param-parça olmuş bir nəslin taleyindən, bu taleyin acı ləpələri arasında dünyaya göz açan, lakin ruhu hər zaman doğma ocağına – Ağbabaya, Şörəyələ, Amasiyaya və Güllübulağa bağlı qalan bir insanın – Nuru Hüseynqulu oğlu Əhmədovun həyat yolundan bəhs edəcəyik.
Söndürülmüş ocağın külündən doğan yaddaş
Güllübulağın büllur bulaqları, Ağbaba və Şörəyelin uca dağları, geniş yaylaları sadəcə bir coğrafiya deyil, həm də bir mənəviyyat ocağı idi. O yerlərin havasında belə bir saflıq, suyunda bir halallıq vardı ki, burada doğulan insan da elə o təmizliklə yoğrulurdu. Məhz bu torpaqların qürurlu övladı Almurad ağa Güllübulaq kəndinin əfsanəvi şəxsiyyəti idi. O, torpağa bərk yapışan, əli-qolu bərəkətli, ağlı və zəkası ilə elinə-obasına gün-güzəran verən bir el ağsaqqalıydı. Almurad ağanın həyatı bir dastan kimiydi: o, öz alın təri ilə qurduğu təsərrüfatı, geniş torpaqları, mal-qarası ilə bölgənin ən sayılıb-seçilən, nüfuzlu insanlarından biri idi. Lakin bu uğur və zəhmət, qaranlıq zəmanənin paxıl gözlərində şimşək kimi parladı.
Tarix 1930-cu illərin o qorxulu sükutunu yaşayırdı. Sovet rejiminin qanlı maşını, el-obanın dirəyi olan Almurad ağanı "qolçomaq" damğası ilə hədəf seçdi. Onun bərəkətli torpaqları, halal zəhməti bir anda "cinayət" kimi qələmə verildi. Bir gecənin qaranlığında ocağını söndürdülər, əməyi ilə ucaltdığı dünyasını başı üstündən uçurdular. Almurad ağa oğlu Qulu ilə birlikdə Gümrüdəki “qara qala”da güllələndikdən sonra qalan 8 oğlu baş götürüb Türkiyəyə pənah apamaq məcburiyyətində qaldılar. Almurad ağa repressiyanın dəhşətli caynaqlarında qurban gedəndə, onunla bərabər minlərlə arzu, minlərlə ümid də torpağa gömüldü. Bu faciə təkcə bir insanın ölümü deyildi; bu, bir nəslin kökünün baltalanması, ocağının külə sovrulması idi. O məşum gecədə evdən yüksələn fəryadlar Ağbabanın soyuq qayalarına çırpılaraq əks-səda doğurur, sanki təbiət özü də bu haqsızlığa qan ağlayırdı.
Ailənin üzləşdiyi deportasiya isə bir qiyamət sənədini xatırladırdı. "Qara vaqon"ların o uğultulu səsi, doğma torpaqdan qoparılmanın acı qoxusu, Türkiyə sərhədində verilən qanlı itkilər – bu iztirablar ailənin salnaməsində bir yara kimi qaldı. Vaqonların dəmir təkərləri hər fırlandıqca, arxada qalan Güllübulağın büllur bulaqlarının pıçıltısı uzaqlaşır, yerini qaranlıq gələcəyin qorxulu vahiməsi alırdı. Körpələrin soyuqdan göyərmiş dodaqları, anaların səssiz göz yaşları o qatarın nəfəsliyindən axıb gedirdi.
Nuru Əhmədovun isə 1959-cu ilin iyul ayının 1-də Gürcüstanda – Marneuli rayonunda dünyaya göz açdı. . Amma bu dünyaya gəlişin özü də bir sınaq, bir tale oyunu idi. Nuru Əhmədov elə bir vaxtda, elə bir mühitdə dünyaya göz açdı ki, ailə hələ də o qanlı deportasiyanın, didərginliyin yaralarını sarımaqla məşğul idi. Onun ilk nəfəsi, ilk ağlaması belə Vətən həsrəti ilə yoğrulmuşdu. Beşiyinin başında layla çalan anasının səsində layladan çox, itirilmiş torpaqların ağısı eşidilirdi.
Uşaqlıq illəri ocağı soyumuş, ruhu param-parça olmuş bir ailənin içində, amma əzəmətini itirməmiş bir nəslin xatirələri ilə keçdi. Evin havasında babası Almurad ağanın adı çəkiləndə susan böyüklərin baxışlarında o dərin kədəri, gizli bir naləni körpə yaşlarından hiss edirdi. O otaqlarda sükut sadəcə səssizlik deyil, içdən-içə qaynayan bir vulkan, gizli bir fəryad idi. Uşaqlıq oyunları içində belə onun daxilində bir Vətən harayı, yurd həsrəti közərirdi. Bu, sadəcə bir uşaq marağı deyil, babasından miras qalan o genetik yaddaşın hələ o vaxtdan damarlarında döyünən qanına qarışması idi. Nuru, sanki görmədiyi, amma havasını hər an ciyərlərində hiss ediyi o dağların, o bulaqların çağırışına cavab verən bir ruhla böyüyürdü. O, erkən yaşlarından dərk edirdi ki, onun üzərinə düşən missiya sadəcə yaşamaq deyil, babasının yarım qalmış o qürurlu yolunu, sındırılmış ləyaqəti bərpa etməkdir. Bu uşaqlıq, onun gələcək mübarizəsinin, dövlətçilik xidmətinin və elinə-obasına olan bağlılığının ən təmiz, ən səmimi təməli idi.
Elmin işığı və tarixin ilk böyük imtahanı
Orta təhsilini Amasiya rayonunun mərkəzində- Amasiya kənd orta məktəbində başa vuran Nuru üçün təhsil sadəcə diplom almaq, karyera qurmaq pilləsi deyildi. Bu, babasının yarım qalmış arzularının, torpağa basdırılmış ləyaqətinin elmlə, biliklə, mədəniyyətlə dirçəldilməsi, tarixin verdiyi ağır zərbənin qisası idi. 1978-ci ildə Azərbaycan Dövlət Universitetinin fizika fakültəsinin astanasına qədəm qoyanda, o, sanki öz çiyinlərində bütün bir nəslin məsuliyyətini daşıyırdı. Fizikanın o soyuq, rəqəmlərlə dolu formulları arxasında o, əslində həyatın dəyişməz qanunlarını – dağıdılanın yerində yenisini qurmaq, kül olandan alov çıxarmaq qanununu axtarırdı. Gecələr kitabxanaların saralmış vərəqləri arasında işıq axtararkən, gözlərinin önünə babasının əlindən zorla alınan o bərəkətli torpaqlar gəlirdi. Hər bir düstur, onun üçün keçmişin qaranlığını yaran bir məşələ çevrilirdi.
O illərdə Nuru, sanki bir tərəfdən elmi zirvələri fəth edir, digər tərəfdən isə ruhunda daşıdığı o "Qərbi Azərbaycan" nisgilini bir zireh kimi geyinib, gələcək xidmətlərinə hazırlaşırdı. 1990-1994-cü illərdə Dövlət İdarəçilik Akademiyasında politoloq ixtisası üzrə aldığı təhsil isə bu missiyanın elmi-inzibati çərçivəsini tamamladı. Artıq o, sadəcə bir gənc mütəxəssis deyil, dövlətçilik ənənələrinin daşıyıcısı olacaq bir şəxsiyyət kimi formalaşırdı.
1988-ci ilin qışında Qərbi Azərbaycanın dağlarından, yurd-yuvalarından qovulan qaçqın karvanları Bakıya çatanda, Nuru Əhmədovun ömründəki o "insanlıq sınağı" başladı. Küçələrdə dizə qədər çatan qarın, şaxtanın insan bədənini qılınc kimi kəsdiyi o müdhiş qış günlərində, Bakı vağzalına tökülən insanların fəryadı göyə bülənd olurdu. O zaman Bakı Plan-Uçot Texnikumunun komsomol komitəsinin katibi işləyən Nuru üçün bu, sadəcə kənar bir hadisə deyildi; bu, öz genlərində daşıdığı o deportasiya ağrısının yenidən qaynayıb üzə çıxması idi. O, bürokratiyanın soyuq, ürəksiz divarlarını bir zərbəylə yıxıb, texnikumun yataqxanasını soyuqdan donan, evsiz-eşiksiz qalan soydaşlarımızın üzünə açdı.
Hər küncə bir ailə sığındı, hər otaqda bir yurd həsrəti közərdi. Yataqxananın dəhlizlərindən uşaq ağlamaları, qocaların xırıltılı öskürəkləri yüksəlirdi. Şair Cabir Novruzun o böyük, sənətkar ruhundan aldığı mənəvi güclə, o, qaçqınların hər birinin ağrısını öz qəlbində hiss edir, onlara bir tikə isti çörək, başlarını qoymağa bir yer tapmaq üçün çırpınırdı. Cabir Novruzun "bizim olanı qoruyaq, bizim olanı unutmayaq" fəlsəfəsi Nuru Əhmədovun ürəyində bir şüara çevrilmişdi. Bu, onun dövlətçilik xidmətinin ən şərəfli, ən vicdanlı, ən insani təməli idi. O, o günlərdə sadəcə bir katib deyil, minlərlə insanın umud yeri olan bir el ağsaqqalı kimi hərəkət edirdi. Gecələr hamı yatandan sonra yataqxananın dəhlizlərini gəzir, soyuqdan titrəyən bir uşağın üstünü örtür, bir ananın dərdini dinləyib ona təsəlli verirdi.
Dövlət qulluğunda keçən fədakar illər
Nuru Əhmədovun əmək fəaliyyətinin ən parlaq və mənalı səhifələrindən biri məhz Xızı rayonunda yazıldı. Xızıda rayon rəhbərliyində işləyərkən o, bir məmur kreslosunun soyuq rahatlığından qaçıb, birbaşa insanların acısına şərik olmağı seçdi. Qərbi Azərbaycandan pənah gətirən hər ailə onun üçün bir tapşırıq, bir əmanət, babasının ruhuna verilən bir and idi. O, Xızı torpaqlarında onlara ev-eşik qapısı açmaq, sosial çətinlikləri aradan qaldırmaq, onların bu mühitə adaptasiya olmasına yardım etmək üçün gecəsini gündüzünə qatdı. Xızıda məskunlaşan hər soydaşımızın yeni qurduğu ocaq, Nuru Əhmədovun ürəyində babasının söndürülmüş ocağının təsəllisi kimi alovlanırdı. O, orada sadəcə bir rəsmi şəxs deyildi; o, köklərindən qoparılmış bir ağacın, başqa torpaqda yenidən kök atması üçün su verən, ona dayaq duran bir el dayağı idi.
Xızıdakı quruculuq illəri, bir insanın öz xalqına olan sevgisinin təcrübə meydanı idisə, Suraxanı və Nəsimi rayonlarında 18 il 11 ay 5 günlük rəsmi dövlət qulluğu stajı, Nuru Əhmədovun hər gün bir az daha çox Vətənə çevrilməsinin tarixçəsidir. Bu çətin, lakin şərəfli yolda o, heç bir zaman təmənna güdmədi, yalnız babasının ocağının ruhunu yaşatmaq və xalqının etimadını doğrultmaq üçün çalışdı. Suraxanı rayonundakı fəaliyyətindən sonra, onun Ali Sovet Katibliyində və Milli Məclisdəki baş məsləhətçi vəzifələri, dövlətçilik ənənələrinin mətbəxini, o ağır yükün məsuliyyətini çiynində daşımağı öyrətdi. Lakin kabinetlər onun ruhunu tam əks etdirə bilməzdi. O, hər zaman insanların içində, onların dərdinə birbaşa şərik olduğu yerlərdə – rayon icra hakimiyyətlərində özünü daha rahat hiss edirdi.
Bakı Şəhəri Nəsimi Rayon İcra Hakimiyyətindəki illər, onun xidmətinin "qızıl dövrü" oldu. Burada o, sahə inzibati ərazi dairəsi üzrə nümayəndə kimi sadə vətəndaşın, qocanın, şəhidin, qazinin ən yaxın ünvanına çevrildi. İnsanlar onun qapısını sadəcə bir dövlət idarəsi kimi döymürdülər; onun oturduğu otaq bir ümid ocağı idi. İnsanlar ona bir məmur kimi deyil, bir doğma, bir sirdaş kimi baxırdılar.
Bu fədakar fəaliyyət dövlətimiz tərəfindən də yüksək qiymətləndirilib. Onun sinəsini bəzəyən "Tərəqqi" medalı və müxtəlif dövlət qurumlarının, ictimai təşkilatların medalları və fəxri fərmanları, onun keçdiyi bu ləyaqətli ömür yoluna verilən ən ali qiymətdir. Lakin Nuru Əhmədov üçün bu təltiflər sadəcə bir metal və ya kağız parçası deyil; bu, doğma xalqının ona olan etimadının, şəhid ailələrinin və qazilərimizin ona göstərdiyi səmimi sevginin rəsmi ifadəsidir.
Nuru Əhmədovun ömür kitabı sadəcə Azərbaycan torpaqlarında yazılmadı. Müəyyən dövrdə taleyin hökmü ilə Rusiya Federasiyasında yaşayan Nuru, orada da öz köklərinə sahib çıxdı. O, Komi Respublikasında Azərbaycan diasporunun rəhbəri kimi fəaliyyət göstərərkən, milli-mədəni mərkəzin rəhbəri kimi soydaşlarımızın birliyi üçün gecə-gündüz çalışdı. Nuru Əhmədovun diaspor fəaliyyəti təkcə inzibati işlərlə məhdudlaşmırdı; o, milli-mənəvi dəyərlərimizin uzaq ellərdəki təbliğatçısı kimi də qürurla fəaliyyət göstərirdi. Komi Respublikasında keçirilən "Milli həyət" sərgisi zamanı onun Azərbaycan mədəniyyətini necə yüksək səviyyədə təmsil etməsi, yerli mətbuatın da diqqətindən yayınmamışdı. Sərginin rəhbəri kimi o, doğma vətənimizin zəngin mətbəxini, Azərbaycanın dadlı nemətlərini ziyarətçilərə qürurla təqdim edir, milli qonaqpərvərliyimizi uzaq şimalın soyuq mühitində bir əfsanə kimi yaşadırdı. Uzaq Şimalın o dondurucu şaxtasında Azərbaycanın milli təamlarının ətri yayıldıqca, sanki o soyuq torpaqlara Odlar Yurdunun istisi, bərəkəti gəlirdi. İnsanlar o istiliyin ətrafına toplaşdıqca, Nuru müəllim uzaq ellərdə başını dik tutur, vətəninin adını ucaldırdı. O, harada yaşamasından asılı olmayaraq, insanların dərdinə kömək etməyi, bir əli ilə çətinlikləri dəf etməyi özünün ən müqəddəs vəzifəsi bildi.
Əcəllə yarış və zəfər günlərinin şərəf dərsi
Tarixin ən ağır sınaqları – pandemiya və Vətən müharibəsi – Nuru Əhmədovun əsl xarakterini bir daha üzə çıxardı. 2020-ci ilin o qorxulu pandemiya dövrünü xatırlayırsınızmı? Şəhər susmuşdu, qorxu və vahimə hökm sürürdü. Küçələr boşalmış, ölümün soyuq nəfəsi sanki hər qapının arxasında pusqu qurmuşdu. Amma Nuru Əhmədov susmurdu, evində gizlənmirdi. O, rayon ərazisindəki səhiyyə ocaqlarının, poliklinikaların "könüllü əsgəri" idi. COVID-19 virusuna yoluxanların həyatını xilas etmək, vaksinasiya prosesindəki çətinlikləri aradan qaldırmaq və ağır xəstələrə dəstək olmaq üçün tibb müəssisələri ilə birbaşa əlaqə quraraq bir an belə dayanmadı. O, yaradılmış qərargahın fəal üzvü kimi insanların sağalması üçün əcəllə yarışa çıxmışdı. Xəstəxanaların qapısında, postlarda, karantin zonalarında gördüyü işlərlə, bir insanın həyatını xilas etmək, bir ailəni aclıqdan qorumaq onun üçün ən ali dövlət tapşırığı idi. O, o qaranlıq günlərdə insanların gözündə bir işıq, bir ümid şamı olmuşdu. Öz canını təhlükəyə ataraq, maskaların arxasından yorğun gözlərlə baxan həkimlərə dəstək olur, xəstə yatağında nəfəs axtaran soydaşlarımıza ümid daşıyırdı. Belə ağır bir şəraitdə Covid virusu onu da yaxalayaraq 14 gün Kliniki Tibbi Mərkəzdə ölümlə üz-üzə qoydu.
Lakin bu ağır günlərin içində ən qürurlu, lakin bir o qədər də kədərli vəzifəsi Vətən müharibəsi zamanı düşdü. 44 günlük Vətən müharibəsinin hər günü onun üçün bir şərəf dərsi idi. Vətən müharibəsinin o həyəcanlı, amma qürurlu günlərində Nuru Əhmədov sanki yenidən doğulmuşdu. O, şəhidlərimizin cənazələrinin qəbul edilməsi, dəfn mərasimlərinin təşkili və şəhid ailələri ilə iş sahəsində rayon rəhbərliyi ilə çiyin-çiyinə çalışırdı.
O, şəhidlərin dəfni zamanı təşkilati işlərdə bir əsgər intizamı ilə çalışır, onların xatirəsinin əbədiləşdirilməsi üçün ürəyini ortaya qoyurdu. Şəhid ailələrinin qapısını döyəndə, o kədərli evlərdəki sükutu pozub, onların acısını bölüşəndə babası Almurad ağanın ruhunu hiss edirdi. O qapılardan içəri girərkən, diz çöküb şəhid analarının əllərindən öpür, onların göz yaşlarını öz qəlbinə axıdırdı. O, sadəcə bir dövlət nümayəndəsi kimi deyil, bir övlad, bir qardaş kimi hərəkət edirdi. Şəhid tabutlarının büküldüyü üçrəngli bayrağı bağrına basarkən, daxilindəki o qədim intiqam və ləyaqət hissi alovlanır, bu torpağın hər bir qarışının necə müqəddəs olduğunu bir daha bütün varlığı ilə dərk edirdi.
Gələcəyə ötürülən and və müdrikliyin zirvəsi
İndi geriyə boylananda Nuru Əhmədovun ömür yolunda bir tək amal görürük: babasının yarım qalmış dərslərini tamamlamaq. O, itirilmiş Güllübulağın, Amasiyanın havasını Bakının küçələrində, Nəsiminin məhlələrində insanların gözündə, onların minnətdarlığında tapdı. Onun üçün dövlət qulluğu – vəzifə pilləsi deyil, köklərinə qayıtmaq, babasının söndürülmüş ocağını, minlərlə insanın qəlbində və yeni qurulan yurdlarında yenidən alovlandırmaq idi. Nuru Əhmədovun hər addımı, hər qərarı, hər xidməti, onun Vətən qarşısındakı o böyük, kədərli, lakin qürurlu borcunun sədasıdır. O, bu gün sadəcə bir dövlət qulluqçusu deyil, bir nəslin qürurunu və ləyaqətini çiynində daşıyan bir şəxsiyyətdir.
Nuru Əhmədovun həyatı, sadəcə bir ömür yolu deyil, həm də köklərinə, babasının ruhuna və Vətəninə verilən bir ömürlük andın hekayəsidir. Bu yolun sonunda o, özündən sonrakı nəsillərə, övladlarına və nəvələrinə təmiz bir ad, qürurlu bir keçmiş və sarsılmaz bir vətən sevgisi miras qoyur.
Nuru Əhmədovun dövlətçilik fəaliyyəti və ictimai missiyası bununla da bitmir; o, bu gün Qərbi Azərbaycan İcmasının ən fəal simalarından biri kimi öz tarixi vəzifəsini şərəflə yerinə yetirir. Nəsimi rayonunda məskunlaşan qərbi azərbaycanlılarla işin təşkilində, onların problemlərinin operativ həllində və bu insanların bir yumruq kimi birləşməsində Nuru Əhmədovun gördüyü işlərlə əvəzsiz bir xidmət göstərir. O, sadəcə bir koordinator deyil, həm də doğma yurd-yuvasından didərgin düşmüş soydaşlarımızın dərdinə və sevincinə ortaq olan, onların qayıdış ümidini hər zaman diri tutan, bu müqəddəs yolda yorulmaq bilməyən bir el ağsaqqalıdır. Onun koordinasiya etdiyi hər tədbir, keçirdiyi hər görüş, qərbi azərbaycanlıların doğma ocaqlarına – Ağbabaya, Güllübulağa olan həsrətini bir az da yaxınlaşdıran körpü rolunu oynayır. İcmanın toplantılarında onun nurlu çöhrəsi və qətiyyətli səsi insanlara təsəlli verir, "Bir gün mütləq o torpaqlara qayıdacağıq!" kəlamı hər bir qəlbdə inam çırağı yandırır.
Nuru Əhmədovun ömür yolu bu gün özünün ən ali məqamındadır – o, artıq sadəcə xalqına xidmət edən bir dövlət qulluqçusu deyil, həm də bir ağsaqqal, babasının yarım qalmış yurd-yuva arzularını nəvələrinin gözlərində yaşadan bir müdrikdir. O, bilir ki, babasının söndürülən ocağı, ancaq və ancaq yeni nəslin – onun öz nəvələrinin Vətən sevgisi ilə böyüməsi ilə yenidən alovlana bilər.
İki oğul böyüdən Nuru müəllim bu gün baba adını şərəflə daşıyır. Övladları dövlət işində çalıəşırlar. 4 nəvədən üçü Avropa Liseyinin nümunəvi şagirdlərindən hesab olunurlar. Babası Cahangir müəllimin adına uyğun olaraq cahan adını daşıyan qız nəvə də Nəsimi rayonunda fərqlənən gənclərimizdəndir.
O, hər axşam nəvələrinin əlindən tutub onlara Ağbabanı, Şörəyeli, baba yurdu olan Güllübulağı anladarkən, sanki o dağılmış yurdun daşlarını bir-bir yerinə qoyur. Pəncərədən süzülən ay işığı onun ağarmış saçlarına toxunarkən, o, nəvələrinə sanki bir nağıl deyil, tarixin canlı yaddaşını ötürür. Onun nəvələri üçün bəlkə də sadə bir nağıl kimi görünən o xatirələr, əslində gələcəyin böyük bir vətənpərvərlik dərsinin təməlidir. Nuru Əhmədov öz övladlarına və nəvələrinə nə bir var-dövlət, nə bir imtiyaz vəsiyyət edir; o, onlara ən qiymətli xəzinəni – "heç vaxt yurdsuz qalmağın acısını unutma, hər zaman Vətəninə borclu yaşa" vəsiyyətini ötürür.
Onun üçün xoşbəxtlik, babasının yarım qalan o arzularının nəvələrinin gələcəyində reallaşdığını görməkdir. O, bu gün başını dik tutursa, bu, onun illərdir çiynində daşıdığı o ağır deportasiya yükünü, itirilmiş yurdun qisasını layiqincə, alnıaçıq, üzüağ şəkildə yerinə yetirməsinin təskinliyidir. Nuru Əhmədovun hekayəsi burada bitmir; bu hekayə, onun nəvələrinin gözlərində yenidən başlayır, onların Vətən sevgisində, onların quruculuq eşqində yaşamağa davam edir. O, bütün bu keçmişi, ağrıları, fədakar xidmətləri, bir sözlə – ömrünü – bir sənət əsəri kimi nəvələrinə əmanət edir. Və bu əmanət, babasının ruhunu şad edən ən böyük abidədir. Nuru Əhmədovun ürəyi indi daha rahatdır, çünki bilir ki, Ağbabanın havası, Güllübulağın suyu, babasının ocağının od-alovu artıq bu yeni nəslin qanında, canında yaşayır.
Şəmsi Qoca
Geri dön