Zamanın süzgəcindən keçən xatirələr:
Dünən, 22:00. Yazar: Semsi
Taleyin yolları bəzən insanları doğma yurdlarından uzaqlara atsa da, ruhun kökləri o torpağa elə sıx bağlanır ki, illər keçsə belə, o bağ qopmur. 28 may – Azərbaycanın Müstəqillik Günü tariximiz üçün nə qədər əzizdirsə, bu il 28 may tarixi bir qrup insan üçün həm də illərin qovuşduğu, xatirələrin dilə gəldiyi bir "qayıdış" günü oldu.
1948-53-cü illərdə doğma ata-baba yurdları olan Ermənistanın Amasiya bölgəsindən, o qədim və əziz torpaqlardan deportasiya edilmiş ailələrin övladları – Daşkəsən şəhər Səməd Vurğun adına 4 saylı orta məktəbin 1975-ci il məzunları paytaxtın kölgəli, mehriban guşələrindən biri olan "Mona Liza" sarayında bir araya gəldilər.
Bu, sadəcə bir məzun görüşü deyildi. Bu, bir nəslin öz keçmişinə salamı, köklərinə ehtiramı idi. Deportasiyanın soyuq nəfəsini hələ körpəliklərində hiss edən bu insanlar, illər sonra müstəqil Azərbaycanın havasını tənəffüs edərək, həm 28 may – Müstəqillik Gününü bayram etdilər, həm də ötən illərin izlərini bir-birinin gözlərində oxudular.
Masanın ətrafında Elmar Hüseynov, Elxan Cabbarov, Malik Ələsgərov, Şərəbanı Binnətova, Gülbəniz Qurbanova, Rüstəm Rzayev, Oqtay Cəfərov, Rəfiqə İsmayılova, Həqiqət Əliyeva, Mənzərə Məmmədova, Mirvari Yusifova, Validə Mehdiyeva, Haqverdi Fərəcov, Sovet Əliyev və Faiq Məmmədov toplaşmışdı. Hər biri bir ömür yaşamış, saçlarına illərin qarı yağmış bu insanlar, danışdıqca 1975-ci ilin o saf, qayğısız məktəb illərinə, o uzaq, lakin heç vaxt unudulmayan Amasiya xatirələrinə qayıdırdılar.
Bəzən bir xatirə gülüş doğurur, bəzən isə deportasiyanın o yaralı yeri kövrək bir sükuta səbəb olurdu. Amma o masada hər şeydən üstün bir duyğu vardı: birlik. Onlar bir zamanlar yurdlarından didərgin salınan, lakin mərdliklə, təhsillə, zəhmətlə həyata tutunan insanların nümayəndələri idilər.
"Mona Liza" sarayının qapıları bu gün xatirələrə açılmışdı. İllər onları bir qədər dəyişsə də, baxışlarındakı o eyni uşaqlıq işığı, o eyni məktəb dostluğu dəyişməmişdi. Onlar bu gün həm də ona görə xoşbəxt idilər ki, müstəqil Azərbaycanın bir parçası kimi, azad bir ölkədə, dostlarının əhatəsində keçmişi yad edə bilirdilər.
Sonda çəkilən xatirə fotosu, sadəcə bir şəkil deyil, bu görüşün ölümsüzləşdirilmiş bir anı idi. Bu şəkil – zamanın keçidinə, çətinliklərə, deportasiya ağrısına qarşı qazanılmış bir mənəvi qələbənin, sarsılmaz dostluğun və "biz buradayıq" deyən bir nəslin tarixi sənədidir.
Bəli, onlar keçmişdən gələrək gələcəyə bir körpü qurdular. Və o körpüdən keçən hər xatirə, bu günün və gələcəyin ən dəyərli xəzinəsinə çevrildi.
Xoş gördük sizləri- kökləri Amasiyadan, yolları Daşkəsəndən, ürəkləri isə həmişə Azərbaycanla döyünən gözəl insanlar!
Şəmsi Qoca
Geri dön